dom jednorodzinny KOS_04

lokalizacja: Koszalin
inwestor: prywatny
powierzchnia użytkowa: 200,33 m²

rok projektu: 2022

Projekt KOS_04 to odważna wizja przebudowy domu kostki z lat 70. dbając o życzenia inwestora i wytyczne związane ze współczesnymi wymogami technicznymi budynków.

Dom znajdujący się w Koszalinie na spokojnym osiedlu pod lasem zyskał szerokie otwarcie na ogród. Dwie dobudowane bryły – od frontu i od tyłu domu – poszerzają funkcję obiektu o dodatkową przestrzeń dzienną oraz o trasy dachowe dostępne z sypialni na piętrze. Elementem, który zbliży właścicieli do natury jest także duży nadwieszony taras z bezpośrednim zejściem na teren działki.

Ideą projektu było wykorzystanie istniejącej bryły i odświeżenie jej wyglądu poprzez powiększenie otworów okiennych (wyburzenia ścian pod parapetem, powiększenie nadproży) oraz zaproponowanie nowej kompozycji kolorystycznej elewacji. Białe i antracytowe pola malowane w tynku uwydatniają nowy, współczesny wygląd obiektu. Ciemny cokół sprawia, że optycznie bryła domu wydaje się lżejsza. Na części rozbudowywanej od ogrodu wprowadzono siatkę na bluszcze, które mają sprawić wrażenie, że podstawa budynku stopi się z terenem wokół. Istotną kwestią było dla nas jako projektantów zaakcentowanie nowych (rozbudowanych) części budynku. Stąd też decyzja o wprowadzeniu koloru rdzawego w postaci elewacji z płyt HPL. Przebudowa i rozbudowa obiektu jest dzięki temu szczera w swoim wyrazie i uwydatnia to co nowe oraz to co zostało przekształcone z oryginalnej formy.

Funkcjonalnie zmienił się także układ aranżacji wnętrz domu. Koncepcja programowo-przestrzenna zakładała przebudowę każdej kondygnacji, zaczynając od piwnicy, poprzez parter, a kończąc na piętrze. Znacząco zmienił się układ komunikacji pionowej w budynku. Dawne wejście odbywało się po schodach zewnętrznych, które podatne były na warunki atmosferyczne z powodu braku zadaszenia. Inwestor chciał przenieść schody wejściowe do wnętrza bryły – tak aby powstał nowy, wygodny przedsionek w części rozbudowywanej od frontu. W istocie wpłynęło to również na schody do piwnicy, które teraz zaczynają się już w strefie wejściowej. Skraca to znacząco drogę zejścia na kondygnację podziemną. 

Jeśli chodzi o rozbudowę domu od strony ogrodu to wpłynęła ona znacząco na zwiększenie metrażu strefy dziennej. Salon połączony z jadalnią przechodzi jedną przestrzenią w strefę wypoczynkową. Nowy “kącik kawowy” zlokalizowany jest w bryle szklonej z 3 stron, posiadającej własne wyjście na taras zewnętrzny. Znalazł się w niej także wiszący kominek, który umili mieszkańcom długie zimowe wieczory. Duże szklenia rozbudowy tworzącej rodzaj ogrodu zimowego są łącznikiem pomiędzy wnętrzami budynku, a działką. Daje to perspektywę widokową, a także oddech tak potrzebny podczas życia w mieście. Zdecydowano się również na otwarcie kuchni i połączenie jej z holem wejściowym (likwidacja ścianki działowej pomiędzy pomieszczeniami). 

Piętro domu także uległo przekształceniu. Po zmianach zyskało dwa wygodne tarasy dostępne z sypialni i korytarza. Ten od strony ogrodu obsługiwany jest z głównego pokoju właścicieli, którzy odtąd będą mogli budzić się z szerokim widokiem na ogród. Natomiast istniejący balkon dostępny z sypialni od strony ulicy został zamieniony na większy taras dachowy. Ma on pełnić rolę strefy wspólnej dla domowników.

Projekt KOS_04 to odpowiedź na potrzebę modernizacji architektury z epoki PRL i dostosowanie jej do obecnych potrzeb mieszkaniowych rodziny. Zachowanie najlepszych cech istniejącego budynku i dodanie do niej nowych walorów, które podkreślają piękno i unikatowość miejsca są naszym przepisem na udaną realizację. Otwarcie domu na ogród oraz skrócenie dystansu między wnętrzem, a przyrodą to wartość, która przemawia za znaczącą ingerencją w strukturę budynku.

publikacje:

whitemad.pl

28 czerwca 1956

projekt dyplomowy inżynierski

temat: kamienica przy ul. 28 czerwca 1956 nr 154
autor: Kamil Paszek
promotor: dr inż. arch. Adam Siniecki
lokalizacja: Poznań, ul. 28 czerwca 1956
rok projektu: 2017

Budynek zaprojektowano z poszanowaniem otoczenia. Fasada została ukształtowana poprzez analizę pierzei, czerpiąc strefy pionowych podziałów z sąsiedniej kamienicy, tworząc ciąg loggi i balkonów. Ceglany wzór charakteryzuje wertykalność, rozpoznawalna cecha zabudowy śródmiejskiej. Elewacja została ukształtowana poprzez scalenie dwóch sąsiednich brył, tworząc płynne przejście w zastanym nieregularnym układzie urbanistyczno – architektonicznym, zarówno pod względem linii zabudowy, jak i wysokości przylegających budynków.

Część wyższa obłożona jest płytami elewacyjnymi, tworząc neutralną, elegancką powierzchnię podzieloną liniami gzymsów i okien, natomiast część niższa pokryta jest cegłą, nawiązującą do industrialnego charakteru dzielnicy oraz detalu sąsiada. Przeszklona, podcięta elewacja nadaje bryle lekkości oraz pozwala dostrzec z ulicy zieleń znajdującą się na dziedzińcu, włączając ją w tkankę miejską.